هشت شغل که پیش‌نویس‌هایشان رازهای دیگران را در خود دارند

Private Writing Assistant

دستور زبان را بررسی کنید و متن را با هوش مصنوعی‌ای که روی دستگاه خودتان اجرا می‌شود بازنویسی کنید. رایگان.

افزودن به Chromeافزودن به Safari

مدیر منابع انسانی‌ای آخر وقتِ چهارشنبه نامهٔ اخطاری می‌نویسد: نام کارمند، سه شکایت، یک خط دربارهٔ مشکلی پزشکی. پیش از فرستادنش برای وکیل، آن را در یک غلط‌یاب آنلاین می‌چسباند تا مرتبش کند. نامه به دست یک نفر خواهد رسید. پیش‌نویس همین حالا به سرور کس دیگری رسیده است.

به‌طور خلاصه

هر شغلی که پیش‌نویسش راز دیگران را در خود دارد: وکیل‌ها، پزشکان و روان‌درمانگران، مأموران پلیس، روزنامه‌نگاران، کارکنان منابع انسانی، حسابداران، کارمندان دولت و پژوهشگرانی که به رازداری متعهدند. پیش‌نویس‌های آن‌ها نام موکل‌ها، بیماران، قربانیان، منابع خبری و کارمندان را می‌آورد، پیش از آنکه کسی تصمیم بگیرد چه چیزی گفته شود. ابزار نوشتنی که روی رایانهٔ خودتان کار می‌کند می‌تواند این پیش‌نویس‌ها را بدون دریافتشان بررسی کند.

پیش‌نویس بیشتر از نسخهٔ نهایی حرف می‌زند

پیش‌نویس اول جایی است که روی کاغذ فکر می‌کنید. نام‌های کامل، حدس‌ها، جزئیاتی که بعداً حذف می‌کنید و یادداشت‌هایی برای خودتان همه در آن هست. نسخه‌ای که می‌فرستید یا منتشر می‌کنید تمیزتر است، چون تصمیم گرفته‌اید خواننده به چه نیاز دارد. ابزار نوشتن آنلاین هیچ‌وقت این تصمیم را نمی‌بیند. پیش‌نویس را می‌بیند، کلمه به کلمه، همان لحظه‌ای که از آن می‌خواهید بررسی کند.

پیش از

با خانم م. کریمی (همسایه، نمی‌خواهد اسمش بیاید) حرف زدم که ساعت ۱۱ شب ون خاکستری را جلوی پلاک ۱۴ دیده.

پس از

یکی از همسایه‌ها گفت آن شب دیروقت یک ون را جلوی خانه دیده است.

جملهٔ منتشرشده از همسایه محافظت می‌کند. پیش‌نویس اسمش را می‌آورد، می‌گوید خواسته اسمش نیاید و خانه را دقیق مشخص می‌کند. اگر پیش‌نویس از ابزاری گذشته باشد که متن را به سرور می‌فرستد، آن نسخه حالا جای دیگری هم وجود دارد.

شغل‌هایی که این موضوع بیش از همه برایشان مهم است

وجه مشترک این شغل‌ها این است که اطلاعات داخل پیش‌نویس مال کس دیگری است. نویسنده امانت‌دار آن است، و اغلب قواعدی هم او را مقید می‌کند که چه کسی حق دیدنش را دارد.

خطر واقعاً چیست؟

خطر به‌ندرت این است که کسی در شرکت سازندهٔ ابزار نوشتن بخواهد یادداشت‌های شما را بخواند. خطر این است که حالا نسخه‌ای از آن بیرون از کنترل شما وجود دارد. بسته به ابزار، طرح اشتراک و تنظیمات شما، آن نسخه ممکن است ذخیره شود، مدتی نگه داشته شود، کارکنان برای جلوگیری از سوءاستفاده آن را بررسی کنند یا برای بهبود یک مدل به کار رود. نوشتهٔ ما دربارهٔ اینکه آیا ابزارهای نوشتن با هوش مصنوعی با متن شما آموزش می‌بینند توضیح می‌دهد این موضوع چقدر فرق می‌کند.

ممکن است سازمان شما هم قواعدی داشته باشد دربارهٔ اینکه کدام ابزارها اجازهٔ دیدن این نوع اطلاعات را دارند. این قواعد مقدم‌اند، هر قولی که ابزاری بدهد.

پرسش‌هایی که پیش از استفاده از هر ابزار نوشتن باید پرسید

  1. متن کجا پردازش می‌شود: روی رایانهٔ من یا روی سرور یک شرکت؟
  2. اگر از رایانه‌ام بیرون برود، ذخیره می‌شود؟ تا کی؟
  3. برای آموزش یا بهبود یک مدل به کار می‌رود؟
  4. چه کس دیگری آن را دریافت می‌کند، مثلاً ارائه‌دهندگان میزبانی یا هوش مصنوعی؟
  5. می‌توانم هیچ‌کدام از این‌ها را خاموش کنم، و اصلاً سازمانم اجازهٔ استفاده از این ابزار را می‌دهد؟

سیاست حریم خصوصی باید به چهار پرسش اول روشن جواب بدهد. نوشتهٔ ما دربارهٔ اینکه سیاست حریم خصوصی باید چه چیزهایی به شما بگوید یکی‌یکی آن‌ها را مرور می‌کند.

بررسی روی دستگاه چه چیزی را تغییر می‌دهد

Private Writing Assistant متن را با Chrome Built-in AI روی رایانهٔ خودتان بررسی و بازنویسی می‌کند. آنچه در وب‌سایت‌ها می‌نویسید هرگز برای ما یا هیچ سرویس هوش مصنوعی‌ای فرستاده نمی‌شود، پس هیچ نسخه‌ای از پیش‌نویس روی سرور کس دیگری نمی‌ماند. آمار استفاده فرستاده می‌شود مگر اینکه خاموشش کنید، و هرگز متن شما را در بر ندارد. چگونه کار می‌کند دقیقاً فهرست می‌کند چه چیزهایی ممکن است از دستگاهتان خارج شود.

این کار نسخه را حذف می‌کند، نه قضاوت شما را. اینکه ابزاری با قواعد سازمانتان جور درمی‌آید یا نه، تصمیمش با سازمان شماست.

پیش‌نویس محرمانهٔ بعدی‌تان را هنگام بررسی روی رایانهٔ خودتان نگه دارید: Private Writing Assistant را امتحان کنید.

افزودن به Chromeافزودن به Safari